• Over erfenissen van voorgaande generaties

    , ,

    Over erfenissen van voorgaande generaties.

    De onrust in ons dorp zwelt de laatste tijd weer aan. De aanleiding is het staken van de sanering van de oude teerput in het bosperceel dat direct achter ons terrein is gelegen. Een smerige erfenis van de achterlijke politiek uit de jaren vijftig en zestig toen met toestemming van provincies en gemeenten overal in Nederland giftig afval werd gestort. Het liefst zo ver mogelijk van de randstad verwijderd, dus dat mooie bosgebied op slechts enkele kilometers van de Duitse grens was ideaal...

    Zelf ben ik opgegroeid in Hellevoetsluis omdat mijn vader destijds bij de Koninklijke Shell in Pernis werkte. Van gifstortingen in mijn huidige achtertuin had ik toen nog geen weet omdat het storten werd gestaakt in 1962, het jaar waarin ik ben geboren. Tijdens onze jeugd gingen we wel regelmatig op vakantie naar Theehuis Dennenoord in Vasse. In het bos daarachter lagen een paar grote zandafgravingen, ideaal voor tieners om lekker in te ravotten met een oude crossfiets. Dat het aangrenzende bosperceel uit louter dood hout bestond registreerde je als een gegeven feit. Een kindergeest denkt niet na over zulke dingen.

    Van Lekkerkerk tot Vasse

    Het moment dat ik begon te beseffen wat er aan de hand was met 'ons' bos kwam pas toen ik als puber naast mijn vader op de bank naar het journaal zat te kijken. In die periode kwamen vele legale en illegale gifstortingen aan het licht, o.a. die in Lekkerkerk. Mijn vader trok het zich allemaal erg aan omdat hij volgens eigen zeggen destijds medeverantwoordelijk was geweest voor deze wandaden: "Wij van 'Chemie' wisten immers dat het gewoon ergens in de grond werd gestopt, alleen mochten we niet weten waar..."

    De reden voor zijn schuldgevoel had ook te maken met die teerput in Vasse. Ten tijde van de eerste gifschandalen woonden wij immers op slechts enkele honderden meters van die oude stortplaats omdat mijn ouders in 1974 Theehuis Dennenoord hadden gekocht. Elke avond liep mijn vader dus met de hond een rondje langs dat trieste bosperceel met dat dode hout waar je tussen de stammen door plasjes met teer kon zien liggen. Ook al was het legaal gestorte teerzuur niet afkomstig van de Shell, toch refereerde hij vaak treurig aan het feit hoe we als mensheid toch zo stom konden zijn om ons eigen leefgebied zo te vervuilen...

    Het probleem leek als vanzelf verdwenen

    Begin jaren negentig keerde ik na mijn studie en jarenlang verblijf in Amsterdam terug naar Vasse om het bedrijf over te nemen nadat mijn vader was overleden. Hij werd slechts 51 jaar oud, stierf aan een agressieve vorm van kanker die volgens artsen waarschijnlijk veroorzaakt was door chemische stoffen waarmee hij tijdens zijn dienstjaren bij de Shell had gewerkt. Niet dat er iets te bewijzen viel natuurlijk?

    In de jaren na zijn dood vergaten we het probleem. Ons bedrijf floreerde. Gifschandalen waren geen voorpaginanieuws meer, en ook al wandelde ik niet zo vaak in het bos, het viel me wel op dat het gewraakte perceel weer veel jong groen vertoonde en zich blijkbaar aan het herstellen was. Dat ons gebied in die jaren ophield om waterwingebied te zijn was natuurlijk wel een signaal, maar ogenschijnlijk leek alles de goede kant op te gaan.

    De rekening komt pas later?

    Helaas werd enkele jaren geleden duidelijk dat deze smerige erfenis niet vanzelf zou verdwijnen, De dorpsraad en de gemeente kwamen in actie richting provincie. Metingen werden verricht, vergaderingen en plannen werden gemaakt. En plotsklaps werd er gesaneerd. Graafmachines groeven een toplaag af die volgens plan gezuiverd zou moeten worden.
    De afgelopen twee jaar loop ik meerdere malen per week met de hond langs het inmiddels afgegraven terrein waar je het teerzuur op uiteenlopende plekken in grote plassen op ziet borrelen. Je wordt hier hardhandig met de neus op de feiten gedrukt. Als je dergelijke troep in de grond stopt zadel je komende generaties letterlijk op met het probleem.

    De goedkope variant van het saneringsplan lijkt nu te zijn mislukt. De roep om volledig afgraven van het gebied wordt steeds luider. Kosten c.a. 40 miljoen! Die rekening zal uiteindelijk toch een keer betaald moeten worden...